Herkes anlatıyor bir şeyler,
Kaydır bak görürsün hep aynı şeyler.
Hem benzer hem benzemez,
Onca laf akıtılır önüne.
Biri bitmeden geçersin öbürüne.
Ne anladın hiç sordun mu kendine,
Öyle hızlı yaşıyoruz ki,
Boşa geçen bir ömrü göremiyoruz.
Toparla kafanı, gel kendine.
Dön içine, tıka kulaklarını.
Sadece kendini dinle bir süreliğine.
Nesin, ne yapıyorsun, ne oluyor hayatında?
Nereye gidiyorsun, hangi sona, hangi baştasın?
Kimsin, kim olduğunu sanıyorsun ve kim olmak istiyorsun? Kim olacaksın? Sana kim olduğunu söylüyorlar, yoksa onlara inanıyor musun?
Çevrene bir göz at, kimlerlesin?
Kendine bir bak, tanıyabiliyor musun?
Oyalanıp durduğun şeyler seni tüketiyor mu?
Gözlerinin gördüğü seni yanıltıyor mu?
Bir düşün!
Sürüp gidiyor hayatın olağan akışta.
Ne istediklerin belli ne istemediklerin.
Zorundaymışsın gibi yaşıyorsun, belkide öylesin.
Ben ne isterim, ben ne isterdim diye durup düşünüp, kendine sormuyorsun.
Karnını doyuruyorsun ya ruhunu?
Başını yastığa koyduğunda başbaşasın.
Miden sessiz ama o pek gürültülü.
İtiraf etsen kendine, hayatta ıskaladıklarını midemin gürültüsünü yeğlerdim dersin.
Sahi der misin?
Merhabalar.
YanıtlaSilDizelere yansıyan anlamlı ve yoğun duyguların oluşturduğu şiiri çok güzel buldum. Kaleminize ve yüreğinize sğlıklar dilerim. Dizelerinizde yer aldığı gibi bana da, zorunda olduğumuz için yaşıyormuşuz gibi geliyor. Oysa insanın gönlünce yaşaması kadar daha güzel ne olabilir ki?
Selam ve saygılarımla.
Hoş geldin Recep abi güzel yorumun için tesekkur ederim:) değil mi keske herkes gönlünce yaşayabilse ve gönlündekiyle 🙂🙏👋🏻
SilYorum Gönder